عشق ورزیدن شبیه خاطره دوری است. خیلی دور. دلتنگی را مدام از زیر پا جمع کردن و پشت رخت چرکها و زیر تخت چپاندن عادت شده است. تعهد عین یک بختک آمده است که جای همه آنها را بگیرد و بماند. تعهد به زنده ماندن و زندگی کردن و زندگی ساختن. آدمها اینجوری بزرگ می شوند دیگر ؟ نه؟

من از شب های دراز زمستان متنفرم. تنها زمستانی که شبهایش شب نبود سال ۱۳۸۴بود و بس.
به سبک یسنا که بی دریغ و پیوسته می پرسد چرا می خواهم بپرسم چرا؟

یک چیز پاکیزه بدهید بخوانم. یک نثر تمیز فارسی . مردم از بس که جنس بد خواندم.